Kendimizle yüzleştiğimiz saatlerdir geceler, içinde sebepsiz hüzünler biriktirdiğimiz…
Yaşam hızla geçip giderken, ıskaladıklarımızın ya da erteleyip unuttuklarımızın pişmanlığıyla, gururu bir yana bırakıp yüreğimizin sesine sığınırız. Vakit çok geç de olsa takvim tutmazlığı bile anlamını yitirir bazen. Ve yalan olduğunu bildiğimiz masallara inanmak isteriz umutsuzca. Paylaşmak istediğimiz yalnızlığın aslında paylaşılmaz olduğunu öğreniriz…
Maskelerimizden kurtulmak istediğimiz saatlerdir geceler, gerçek yüzümüzle başbaşa kaldığımız.Önüne geçemediğimiz bir hiçlik duygusuyla ve yanıtlarını bilmediğimiz sorularla düşeriz kendi içimizdeki kuyulara. Yukarı tırmanmak istedikçe ellerimiz kayar, yüreğimiz kanar, sesimizi duyuramayız. Bizi çekip çıkaracak bir eli bazen bir yaşam boyu bekleriz…
yaralarımızla yaşamayı öğreniyoruz…
Kendi hikayemizin dışına çıkmamıza izin vermiyor hayat